Zoeken

Dit gaat n-ergens over

Bijgewerkt: 12 feb 2019


Van waaruit schrijf ik deze blog?

Is er een aanleiding? Is er een doel? Worden de woorden gelezen? Betekenen deze woorden iets? Zijn ze te verstaan? Wie vindt er iets van? Is er iets te vinden? Wat wordt er gevonden? Wie stelt deze vragen? Doet het ertoe? Ik weet het niet. Wie ben ik?




Een verhaal:

Vandaag sta ik op. Het is al bijna middag. Daar vind ik meerdere dingen van. Het is een werkdag. Wie bepaalt dat? De belastingdienst? De maatschappij?

De overheid? Mijn bankrekening? Ikzelf?


Wat is werken? Welke betekenis heb ik hieraan gegeven? Dat ik mijn tijd en aandacht, kennis, kunde en ervaring inzet ten behoeve van iets of van iemand die er baat bij heeft. En dat deze inzet wordt beloond. In het beste geval in de vorm van voldoening, moeiteloosheid, energie, onbaatzuchtigheid.


Maar ik kan er niet omheen, dat ik met name een krampachtigheid voel in mezelf ten aanzien van de beloning in de vorm van geld. En dan komt het: de overtuiging dat ik productief MOET zijn. Dat ik 'uren moet maken', dat ik iets moet doen om deze beloning te mogen ontvangen.


En wat is werkelijk waar(de)?


Ik vind dat ik iets nuttigs moet doen, iets zinvols, iets betekenisvols. Er liggen diverse 'to do's' klaar. En het enige dat ik nu wil en kan, is to be. Niets anders dan gewoon Zijn.


Ik ben moe gestreden om mijzelf inhoud en betekenis te geven. Om te blijven staan. Om iemand te zijn. Om krachtig, bijzonder en van waarde te willen zijn. En ik wens mij veilig en tevreden te voelen in het gewoon Zijn.


Ik kan het niet. Ik wil het niet. Een spiralende reis. Steeds dieper ervaar ik.


En hier .....


De afgrond. De angst. De horror. Alleen. Niet weten. Deze 'ik' is overgeleverd. Onmachtig.


En dat ervaren, is niet iets om naar uit te zien. En tegelijk: Ik kan mij ook hier niet meer tegen verzetten. Ik wil dat niet meer. Ik ben het. Dit ben ik. Dit is het.


Het raast, het tiert, het kruipt, het vreet, het brandt, het grijpt, het kronkelt, het pakt, het verslindt, het holt uit, klauwend door mijn hart, uiteen getrokken, in elkaar gedrukt, vernietigd, vermorzeld.


Dat.


En 'ik' onderga, geef me over, beweeg mee, voel angst, probeer ergens nog grip te houden, zogenaamd bereid mijzelf op te offeren voor de grote belofte: bevrijding. Dat wat ik denk. Het 'ik' met gedachten ... ja, ook dat is er.


Waarom ik deze woorden schrijf? Ik weet het niet. Ik was het niet van plan. Ik deel dit, omdat dat nu zo is. Kwetsbaar, niet gepolijst. Naakt.


" I KA MALIE | Bewogen door stilte" staat op zichzelf. Het nodigt uit om wakker te zijn. Om te zien wat je werkelijk bent. Ieder moment. Waar je ook bent, wat je ook ervaart. En hoe het er ook uitziet. Afgesloten of open, in angst of in liefde.

Niets is wat het lijkt.


Hier stopt deze blog. Met een spanning rond het hart, laat ik me vallen in de afgrond, in de leegte, in vertrouwen op dat wat groter is dan Karlijn.


In Liefde <3




















202 keer bekeken

In utter silence is the only possibility to merge, to meet, to share - Osho